“ஈக்கள் போல மக்கள் இறக்கின்றனர்” – அவிசாவளை மருத்துவமனை கோவிட்-19 விடுதியில் பணிபுரியும் மருத்துவரின் உணர்ச்சிபூர்வமான பதிவு

அவிசாவளை மாவட்ட பொது மருத்துவமனையில் கோவிட்-19 சிகிச்சை விடுதி தொடங்கப்பட்ட நாளிலிருந்து நான் பணிபுரிந்து வருகிறேன். மருத்துவர்களாக நாங்கள் பன்னிரண்டு கோவிட்-19 நோயாளர் விடுதிகளில் கடமையாற்றுக்கின்றோம்.

இப்போது அவை நிரம்பி விட்டன. தினமும் சுமார் 100 கோவிட்-19 நோயாளிகள் நாற்காலிகள் மற்றும் தரையில் சிகிச்சை பெறுகிறார்கள்.

“வேலை தொடர்பான மன அழுத்தம்” பற்றி கேட்ட மற்றும் படித்த பிறகு, அது உண்மையில் எப்படி இருக்கிறது என்பதை இப்போது உணர்கிறேன். ‘ஒக்ஸிஜன் தீர்ந்துவிட்டது’ என்ற உணர்வு.


இதுவரை வந்த கோவிட்-19 நோயாளிகளின் எண்ணிக்கை, அவர்கள் சிரமப்படும் விதம், ஒக்ஸிஜன் கொடுக்கப்பட வேண்டிய நோயாளிகளின் எண்ணிக்கை, சிரமம் உள்ள நோயாளிகளின் வயது நிலைகள், இவை அனைத்தும் ஒரே வாரத்தில் மாறின.
அது ஒரு பெரிய வித்தியாசம். விடுதியில் அனுமதிக்கப்பட்ட நோயாளிகளின் எண்ணிக்கை மூன்று மடங்கிற்கும் அதிகமாக உள்ளது.

முன்பை விட தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட நிலையில் நோயாளிகள் அனுமதிக்கப்படும் சூழ்நிலையில், 70 – 80 வயதுடைய பெற்றோர்களுக்குச் சிகிச்சையளிப்பது கொஞ்சம் கடினமாக இருந்தது. இப்போது அது முப்பது மற்றும் நாற்பது வயதுடையவர்களுக்கு கடினமாக உள்ளது.

இன்னும், ஒக்சிஜன் வழங்கல் இயந்திரங்கள் அதிகபட்ச வரம்பில் இயங்கும்போது கூட, மக்கள் இறப்பதற்காகக் காத்திருக்கிறார்கள் என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள்!

நாற்பது வயதில் ஒரு தாய் தன் மகளுக்கு முன்னால் மூச்சுத் திணறலால் இறந்தார்.
சிபிஏபி (CPAP machine) ஒரு இயந்திரத்தில் இணைக்கப்பட்டிருப்பதால், பேசுவதில் சிரமம் உள்ள மனைவி தன் கணவருடன் கைகோர்த்து கண்களினால் விடைபெற்றார்.

27 வயதான கணவர், அவரது மனைவி இரட்டைக் குழந்தைகள் பிறப்புக்குத் தயாராகி கொண்டிருந்தபோது, ​​ஒன்றும் செய்ய இயலாது தீவிர சிகிச்சைப் பிரிவுக்கு அனுப்பப்பட்டார்.

இவை அனைத்தும் ஒரே நாளில் நடக்கும் போது நான் உணரும் எடை, உண்மையில் கடினத்தன்மை. அனைத்திலும் கடினமான பகுதி மக்கள் இறக்கும் போது, ​​அவர்கள் மூச்சுவிடும்போது, ​​”நம்மை நாமே காப்பாற்ற ஏதாவது செய்யப் போகிறோமா?”
கடந்த இரண்டு நாள்களில் நிகழ்ந்த இறப்புகளின் எண்ணிக்கை நான்கு முதல் ஐந்து வரை மாறிவிட்டது.

இந்த விகிதத்தில் இன்னும் இரண்டு வாரங்களுக்கு நோயாளிகளின் எண்ணிக்கை அதிகரித்தால், ஒக்ஸிஜன் இல்லாததால் மக்கள் நாற்காலிகளிலும், தரையிலும் முற்றத்திலும் இறந்துவிடுவார்கள்.

எனவே, இதையெல்லாம் பார்த்துவிட்டு நேற்று மாலை (நேற்றுமுன்தினம்) நான் வீட்டுக்கு வந்தபோது, ​​கெகலிய ரம்புக்வெல்லவின் கதையை பார்த்தேன்.

“எதுவாக இருந்தாலும், நாடு மூடப்படாது, தடுப்பூசி போடப்பட்டு வாழ்க்கை கடவுளிடம் ஒப்படைக்கப்படும்.”என்று தெரிவித்திருந்தார்.

இந்தப் பதிவை இங்கே நிறுத்துகின்றேன். ஏனென்றால் எனக்குத் தடையற்ற மொழியில் எழுதத் தெரியாது.

முடிந்தவரை கவனமாக இருங்கள்!

முடிந்தால், எல்லா வேலைகளையும் இடைநிறுத்தி வீடுகளுக்குச் செல்லுங்கள்!
மக்கள் ஈக்களைப் போல இறக்கிறார்கள்!